Blog Image

Blauw bloed anekdotes

Verhalen, anekdotes, herinneringen

Ooggetuigenverslagen vanuit de Postbank. Belevenissen van klanten. U leest het hier allemaal.


Terug naar hoofdmenu.


Uw eigen anekdote hier? Kies in het hoofdmenu voor 'Giroblauw past bij jou' voor meer informatie.

De Girodienst in 1930 (5)

Klanten en medewerkers Posted on 19 Nov, 2010 15:25

Ondanks het wat strenge taalgebruik, hield men bij de Girodienst wel in de gaten wat belangrijk voor de klanten was.
Waar veel banken nationaal en vaak zelfs regionaal georiënteerd waren, bestreek de giro vele buitenlanden.


Voor de bezitters van een bankrekening moest alles echter met een tussenstap gebeuren. Daartoe hadden alle banken een eigen girorekening. Alle betalingen tussen een bankrekeninghouder en een girorekeninghouder gingen via de tussenrekening die de bank bij de Girodienst aanhield.

En de belangrijkste service die de Girodienst als enige aanbood, was de ruimte van de gunstige openingstijden van de (post)kantoren.



De girodienst in 1930 (4)

Klanten en medewerkers Posted on 11 Nov, 2010 12:49

Alle banken spreken graag over hun financiële innovaties (meestal wanneer ze het hebben over een nieuwe financiële of fiscale constructies), maar al in 1930 bood de Girodienst allerlei producten en diensten die het leven van de betaler (of ontvanger) eenvoudiger maakten.
De voorloper van de travellercheque was verkrijgbaar in Zwitserse franken.

De acceptgiro’s hadden nog een geheel andere vorm, maar de Telegraaf inde het abonnementsgeld met een automatische afschrijving.

Mobiele pin-apparaten waren er nog niet, maar de postbode inde het geld gewoon aan de deur.

Je mocht er ook voor kiezen om per giro te betalen.

NB: deze teksten zijn afkomstig van de achterkanten van de dagafschriften. Deze uiterst goedkope manier van reclamemaken is een uitvinding van de girodienst die nog tot begin van deze eeuw veel werd gebruikt.

En ook het automatisch betalen (ook al ging dat niet geautomatiseerd) was indertijd (1930) al mogelijk.

En dat dit alles in een behoefte voorzag mag blijken uit de ongebreidelde groei.
In 1919 (bijna 2 jaar na de start van de girodienst) schreef de krant ‘Het Centrum’ al:
Wij vernemen, dat thans bij den girodienst zijn aangesloten ongeveer 20.000 abonné’s. Er heerscht thans bij dezen dienst een groote drukte, welke vooral is toe te schrijven aan de toetreding van verschillende groote zuivelhandelaren, die hun zaken met de melkslijters over deze dienst regelen.
Zijn wij wel ingelicht, dan zal men spoedig den girodienst op een grootere schaal inrichten, een grootsche propaganda voeren en ook overgaan tot het uitgeven van credietbrieven.

Nog geen 2 jaar later opende de girodienst de 100.000 girorekening. De kranten schreven: Uit het bovenstaande mag gerustelijk de gevolgtrekking worden gemaakt, dat de belangstelling van het publiek in den postchèque- en girodienst in hooge mate toeneemt.



De Girodienst in 1930 (3)

Klanten en medewerkers Posted on 05 Nov, 2010 14:05

De kracht van de Girodienst zat altijd al in het no-nonsense taalgebruik. De klant werd toegesproken alsof het een gunst was dat hij/zij een girorekening mocht aanhouden. Op alle mogelijke manieren werd de klant aangespoord om de efficiency van het interne girodienst-proces zo soepel mogelijk te laten verlopen.
Eigenlijk is dit nooit veranderd, maar zeker in 1930 was het taalgebruik van de Girodienst tegen haar klanten streng doch rechtvaardig:



Omdat de PCGD ‘normale’ nummers gebruikte voor de rekeningen (rekening 1 is de staat, veel goede doelen hebben een girorekeningnummer onder de 1000), is het lastig om te controleren of er geen tik- of schrijffout is gemaakt in het nummer. De 11-proef die de banken gebruiken lost dit probleem op, maar zorgt ervoor dat uitsluitend lange en moeilijk te onthouden rekeningnummers mogelijk zijn.
De Girodienst lostte dit op door middel van Naam Nummer Controle voor Boeken. Dwz dat voordat er geboekt werd, gekeken wordt of het opgegeven gironummer past bij de tenaamstelling van de rekening.
Een foutje door de klant werd niet alleen gecorrigeerd, maar de klant kreeg dat ook direct te horen:

Saillant detail hierbij is dat in deze periode deze vorm van controle gebeurde vóórdat er geboekt werd. Tijdens de automatiseringsslag in de zestiger jaren van de vorige eeuw, werd dit veranderd in een geautomatiseerde controle ná de boeking. In de tachtiger jaren leidde dit tot een groot IT-project NNCvB (Naam Nummer Controle voor Boeken) waarin het geautomatiseerde proces werd omgedraaid: eerst de controle, daarna de boeking.

En de details waren natuurlijk niet onbelangrijk: de klant moest vooral de datum niet vergeten in te vullen!


De foto’s zijn ook terug te vinden op de foto-galerie van deze site.



De Girodienst in 1930 (2)

Klanten en medewerkers Posted on 23 Oct, 2010 12:43

Tot grote woede van de banken, profileerde de Postbank zich jarenlang als ‘gratis’. (Ik kwam een maand geleden nog een Rabo-bankier tegen die bij de woorden ‘Postbank’ en ‘gratis’ bijkans uit elkaar plofte).

Maar de PCGD is niet altijd gratis geweest.

In de beginperiode leek de girodienst veel meer op de banken dan de Postbank van na de oorlog. Zo werd er in 1921 in de dagbladen geadverteerd met:

Van 1 Augustus 1921 af is voor het overschrijven (gireeren) geen recht meer verschuldigd en bedraagt het stortingsrecht uniform 5 cent per storting. Het chequrecht blijft 5 cent per f 500, de rente 2% over ronde bedragen van f 100.

Voor die tijd was het gireren zelf dus getarifeerd. Het storten op eigen rekening bleef geld kosten. Maar daar stond tegenover dat er over het saldo wel rente werd vergoed.

Later werd de rente op het saldo afgeschaft. Vanaf dat moment ‘betalen’ de klanten met het margeverschil tussen de 0% rente die zij over hun saldo krijgen, en de rente die de PCGD over het totale tegoed kan ontvangten. Op deze wijze kon de girodienst allerlei andere diensten opzichtig gratis aanbieden.

In de periode dat de PCGD net als de banken een (bescheiden) rente vergoedden op de girorekening, moesten de aanvullende diensten echter apart afgerekend worden.

Het is te danken aan de hoge kosten die de banken vroegen, en het gemak van de giro die ervoor zorgde dat ondanks deze (in die tijd relatief hoge) kosten, er toch al ruim 100.000 mensen een girorekening aanhielden.

Ondertussen wordt het giraal betalingsverkeer in Nederland door de klanten dubbel betaald: er is geen rentevergoeding op het saldo van de girorekening, en elk kwartaal betaalt de klant een ‘marktconform’ tarief. De meeste aanvullende diensten zijn ondertussen ook getarifeerd. Alleen de de beroemde gratis giro-envelop (tegenwoordig bij de meeste banken gratis en portvrij) houdt nog stand. En dat terwijl die voor de tweede wereldoorlog nog 3 cent per 10 stuks kostten.



De Girodienst in 1930

Klanten en medewerkers Posted on 14 Oct, 2010 13:08

Binnen de rijksdienst der PTT opereerde de Postcheque en Girodienst
voor de tweede wereldoorlog al op grote schaal. Meer dan 100.000
rekeninghouders werden terzijde gestaan bij hun financiële boekhouding.

In 5 afleveringen een terugblik op de PCGD in 1929 en 1930.

Het
ging allemaal nog niet zo snel en geautomatiseerd als tegenwoordig, maar een
hele vooruitgang ten opzichte van het contante geld. Al moest de rekeninghouder
zelf de ‘dagafschriften’ met een touwtje bij elkaar houder.

Het openen ging gemakkelijk: naar het postkantoor en een eerste storting
doen. Niet lang daarna kwam de briefkaart op de deurmat met daarop het
rekeningnummer vermeld.


Let wel, dit was in een tijd waar zelfs het plakken van de postzegel in
de rechter bovenhoek nog niet gemeengoed was.



Vader over de streep

Klanten en medewerkers Posted on 10 Oct, 2009 11:04

Mijn vader was sinds jaar en dag klant van de Amsterdam-Rotterdam Bank, de bank die uiteindelijk ABN Amro werd. Hij was een trouwe klant, die de bij de service, dienstverlening en kosten van zijn bank geen enkel vraagteken plaatste. Toen ik bij in 1980 bij Postgiro Rijkspostspaarbank in dienst trad, had ik weinig argumenten en eerlijk gezegd ook weinig motivatie om hem te bewegen om financiële activiteiten over te hevelen naar mijn nieuwe werkgever.
Ik ging bij Postgiro Rijkspostspaarbank werken om in elk geval aan inkomsten te komen. Mijn vorige werkgever, een ingenieursbureau dat waterzuiveringsinstallaties ontwierp en liet bouwen, was vrijwel failliet. Ik werkte daar op de projectadministratie en voor mij was er na afloop van mijn tijdelijke contract geen plaats meer. De entree bij Postgiro Rijkspostspaarbank verliep eigenlijk buitengewoon gladjes. Tijdens het sollicitatiegesprek wist ik met enige bravour een extra salarisstap los te peuteren, hetgeen mijn collegae mij, zodra ik daar tijdens de eerste periode van mijn dienstverband over vertelde tot mijn verbazing zeer kwalijk namen, vermoedelijk omdat zij zelf die mogelijkheid niet hadden uitgeprobeerd. Later ben ik gaan begrijpen dat die verontwaardiging een typische uiting was van de toen nog heersende ambtenarencultuur, waarbij salarisstappen alleen werden veroorzaakt door ancienniteit en niet door prestaties. Gelukkig is die cultuur in de jaren daarop redelijk snel verdwenen.
Toen ik na ruwweg een jaar in beeld kwam om plaatsvervangend teamleider te worden, werd ik meer en meer gegrepen door het bedrijf en de toenemende dynamiek die het vertoonde. Het was de periode van de aanloop naar de Postbank. Toen die Postbank er in 1986 eenmaal was, voelde ik mij allang geen gewone werknemer meer, maar Postbanker. Het gevoel van enorme verbondenheid met het bedrijf had zich ook van mij meester gemaakt. Dit gevoel is tot het eind van mijn dienstverband (2007) gebleven.

Ik trachtte natuurlijk met grote regelmaat mijn vader ervan te overtuigen, dat hij bij Postbank veel beter af was dan bij zijn favoriete Amro Bank, zowel qua kosten als ook spaarrente . Hij was echter een koppige Amro-klant, die zich niet makkelijk liet sturen. Tot hij op een dag toch maar eens de proef op de som nam. Ik had hem een foldertje gegeven over de Postbank Renterekening met de bijbehorende folder Rentepercentages. Na die informatie tot zich te hebben genomen, ging hij bij zijn vaste Amro kantoor vragen of zij hem konden uitleggen waarom de Postbank veel gunstiger spaarvoorwaarden bood dan Amro. Toen de Amro-medewerkster hem aan het loket zonder blikken of blozen vertelde, dat zijn informatie over de Postbank Renterekening (informatie die mijn vader dus zelf uit het foldertje van de Postbank had gehaald) helemaal niet klopte (“nee hoor, u kunt van die rekeningen van Postbank helemaal niet kortingvrij opnemen en de spaarrente daarop is lager dan bij ons”), was hij ineens om. Een paar weken later was een groot deel van zijn oudedagsvoorziening ondergebracht bij Postbank Sparen.

Vanaf dat moment was ook mijn vader een warm pleitbezorger van Postbank, hetgeen mij als zoon en als Postbanker natuurlijk buitengewoon goed deed. Het voelde bijna net zo fijn als een functiewisseling die gepaard ging met een hogere salarisschaal. Ik werd vanaf dat moment ook meer en meer de financiële (Postbank-)adviseur van mijn ouders en ben dat gebleven tot uiteindelijk mijn moeder in 1999, 12 jaar na mijn vader overleed.

Peter Polak



Service tot in Italie

Klanten en medewerkers Posted on 25 Jul, 2009 09:57

Het was op een dag dat
mijn zuster mij beldde. Mijn zwager werkte bij de luchtmacht en moest naar
Villafranca in Italie. Vanuit Villafranca werd destijds de oorlog in Servie en
Kroatie vanuit de lucht gecontroleerd.

Mijn zus meldde mij dat
ze een week naar Italie mocht op kosten van de luchtmacht. Ze ging naar een
hotel aan het Gardameer in het plaatsje Bardolino. Enige probleem was dat ze
niet mee kon met de bus naar Italie. Ik steldde haar voor dat ik haar zou
brengen. Voor 150 gulden werd een appartementje voor mij gezocht en ik zou daar
ook een weekje blijven.

Een uur na het gesprek
met mijn zus, werd ik via het gratis inlichtingennummer van de Postbank gebeld
door een oudere dame. Ze vertelde mij dat ze geen girobetaalkaarten meer had en
in het buitenland woonde. We konden destijds “extra setjes” aanmaken
of de “tellerstand” aanpassen om ervoor te zorgen dat mensen sneller
hun betaalkaarten konden krijgen. Ik vroeg haar wat gegevens en zei dat ik het
voor haar zou regelen. Ze woonde in Italie en je raadt het al, ze woonde in
Bardolino in een appartement samen met haar echtgenoot. Ze wilde tevens wat
informatie toegezonden krijgen over de spaarmogelijkheden bij de Postbank. Het
gesprek eindigde en de dame was content met de hulp die ik haar kon geven.

‘s Avonds thuis dacht ik
hier nog eens over na. Het kon toch geen toeval zijn dat deze dame in dezelfde
plaats woonde waar ik een een paar dagen later naar toe zou gaan.

Ik had inmiddels een
“extra setje” girobetaalkaarten aan laten maken. In die tijd konden
we met Arnhem bellen om zo’n setje te laten lichten. Ik kreeg het idee om het
setje inderdaad te lichten en het naar mij op te laten sturen. Omdat ik toch
naar Bardolino ging, zou ik het setje persoonlijk bij haar afleveren. Zo’n
extra service van de Postbank was vast nog niet eerder vertoond.

Sticker Jeugdsparen

De rit naar Italie ging
zeer voorspoedig. Los van wat tankstops reden wij de tocht in 10 uren. De
volgende ochtend kwam ik na een lange zoektocht en veel vragen bij haar
appratement aan. Een typisch Italiaans flatgebouwtje met een intercom beneden.
Ik belde aan, maar er werd niet opengedaan. Plots kwam een echte Italiaanse
bejaarde (zoals uit de commercials van Bertolli) naar de voordeur en vroeg mij
in het Italiaans wie ik zocht. Ik vertelde hem in het half Italiaans en half
Engels dat ik op zoek was naar de dame in kwestie.

Hij liet mij binnen in de
portiek van het flatgebouw en wees mij de voordeur van de dame die ik zou
bezoeken. Ik belde daar nog eens aan en de deur ging op een kier open.
“Pronto” was het enige dat ik hoorde. Ik vertelde in het Engels wie
ik was en waarvoor ik kwam. De deur ging weer dicht en ik hoorde dat een schuif
op de deur werd verschoven. De deur ging opnieuw open en er stond een blonde
oudere dame voor me.

Het was inderdaad de
vrouw ik een paar dagen eerder had gesproken over de telefoon. Ze liet me
binnen en ze vertelde me dat ze wel zeer verbaast was over deze service. Maar
tegelijktijd was ze zeer blij met de girobetaalkaarten, want nu kon ze weer
geld halen op het postkantoor in het dorpje. Ik heb haar tevens nog de
spaarbrochures gegeven en nog wat adviezen gegeven. Al met al duurde mijn
bezoek zo’n drie uur.

Haar hele verleden heb ik
van haar vernomen. Ze was inmiddels al 40 jaar getrouwd met een Italiaan en hoe
kan het ook anders, de man had een pizzaria in het hartje van Bardolino. Op
uitnodiging van haar heb ik daar ‘s avonds heerlijk gegeten. Die week ben ik
nog een paar keer in de pizzaria geweest en had een waanzinnig leuk contact met
die mensen.

Regelmatig heb ik nog
contact gehad mevrouw Alders, want zo heette ze. Tenminste dat was meisjesnaam.
Nog geen jaar later beldde ze me opnieuw. Ze vetelde mij dat haar man was
overleden. Ze wilde terug naar Nederland, want ze had nog een appartementje in
Scheveningen. Probleem was dat ze geen auto had en niet met de trein of het
vliegtuig wilde. Ze vroeg me of ik haar kon adviseren wat voor auto ze moest
kopen. Ik heb ‘s avonds thuis nog met haar gebeld en een aantal dagen later
meldde ze mij dat ze nieuwe auto had gekocht. Het was een “BLAUWE
Renault”.

Nog een aantal jaren heb
ik contact met haar gehad en was haar persoonlijke adviseur. Tot ik op een dag
een telefoontje kreeg van haar dochter dat haar moeder was overleden.

Dit is een waar gebeurd
verhaal dat ik nooit meer zal vergeten. Een verhaal dat in de hedendaagse
tijd van Compliance nooit had kunnen voorkomen.

John Adema



Gemeente Giro Amsterdam – Kaskantoren

Klanten en medewerkers Posted on 17 Jul, 2009 13:40

Vanaf 1980 was ik ruim twee jaar werkzaam bij de kaskantoren
van de GGA. Een tijd om nooit te vergeten. De GGA had volgens mij 26
kaskantoren. Alleen de kaskantoren Haarlemmerweg en Wibautstraat werden nooit
mijn werkplek. Op alle overige kantoren heb ik wel acte de presence gegeven.
Hoewel elk kantoor zijn eigen charme had, waren twee kantoren die mijn voorkeur
hadden: Kaskantoor Singel en Kaskantoor Weesperzijde.

Het werken op kaskantoor Weesperzijde in het
administratiekantoor Amsterdam van de PCGD, beter bekend als Leeuwenburg, was
toch iets speciaals.

Hoeveel keer kwam het niet voor dat mensen vroegen om
treinkaartjes. (De loketten van de NS in het Amstelstation waren op loopafstand
van het kaskantoor). Of die toeristen die met koffers binnen kwamen voor het
boeken van een kamer?

Het inwisselen van spaarbewijzen en deposito’s kon alleen
hier en niet op de andere kaskantoren. Je moest vanaf het lokettenfront naar de
bewuste afdeling in het gebouw lopen. Jij regelen en de klant wachten. Vooral
op vrijdagmiddag gaf dat wel eens stress. Bij de klant. Het gebeurde mij een
keer dat een vrouwelijke collega die het spaarbewijs betaalklaar moest maken
aan het breien was. “Hans, wacht even. Eventjes deze rij afbreien!” Of enkele
collega’s waren aan het kaarten. Spelletje uitspelen. OK, dan loop ik wel even
naar de koffie-automaat. En de klant beneden maar wachten!

De reorganisatie naar Postgiro liep gesmeerd maar de
toekomst van de kaskantoren werd opeens onzeker. In 1982 kreeg ik de kans om
over te stappen naar PTT Post. Lange opleiding en de poststakingen. Maar in
1983 startte ik op postkantoor Almere-Stad in een houtenkeet aan de
Flevostraat. Beetje pionieren in een stad die nog helemaal geen stad was. En
helemaal niet leuker dan de kaskantoren van de Gemeente Giro Amsterdam!

Hans Rutgers



Verhitte gemoederen door koeltassen

Klanten en medewerkers Posted on 05 Jul, 2009 09:34

De kadootjes die de Postbank bij de jaarlijkse spaaracties uitdeelde, moesten altijd een hoge kwaliteit hebben. Het ging telkens om honderdduizenden stuks, en zelfs een klein percentage klachten, zorgde voor veel tijd en energie bij zowel de telefonische klantenservice als de mail-afdeling.

Na een paar minder geslaagde ervaringen, waren ‘premiums’ met een batterije taboe. Altijd waren er exemplaren waarvan de batterije al bij aankomst leeg was, het batterijklepje niet goed sloot, het mogelijk was er een verkeerde batterij in te zetten, etcetera.

Maar de problemen konden ook uit onverwachte hoek komen.

De zomeractie met koeltassen liep uitstekend. Alle klanten waren tevreden. De koeltasen deden uitstekend waarvoor ze bedoeld waren: koel houden.

Zelfs de middenstand was niet ontevrden. Een koeltas was geen heel gebruikelijk object. Er was nauwelijks sprake van een omzet in koeltassen die door de zomeractie van de Postbank onderuit zou kunnen gaan.

Toch kreeg de Postbank het al snel aan de stok met de Klachtencommissie Detailhandel. Wat bleek? De koel-houdende werking van de tassen functioneerde deels door een reflecterend folie aan de binnenkant van de tas. Een paar slimmerikken had uitgevonden dat dit folie niet alleen de warmte tegenhield, maar ook de stralingsgolven van beveiligingspoortjes bij de deuren van menig winkel. De poortjes gingen niet piepen als beveiligde artikelen in een gesloten tas mee naar buiten werden genomen.

Nog jaren lang hebben beveiligingsmensen haast standaard alle Postbanktassen bij het verlaten van de winkel gecontroleerd.



Spaar-stress

Klanten en medewerkers Posted on 02 Jul, 2009 23:56

Op de afdeling Girosparen van Postgiro Rijkspostspaarbank is
het in de tachtiger jaren met de regelmaat van de klok razend druk. Als de
“lange rente” en de “korte rente” zich ten opzichte
van elkaar nogal eens drastisch wijzigen, heeft dat enorme kapitaalverschuivingen
tussen girospaarrekeningen en deposito’s tot gevolg. Het productieapparaat van
Girosparen is daar niet tegen opgewassen. Achterstanden zijn het gevolg en
gedwongen rustig afwachten is het lot van de klanten. Veel klanten hebben dat
geduld niet, weten ook niet waarom het zolang duurt en grijpen de telefoon om
te vragen hoelang het nog duurt voordat hun opdracht wordt uitgevoerd. Veelal
bellen ze voor de tweede of derde keer.

Op zekere dag belt een zeer
geirriteerde klant voor de zoveelste keer om te vragen wanneer hij nu eindelijk
bericht krijgt dat zijn opdracht is uitgevoerd om met het saldo van zijn
girospaarrekening een depositorekening te openen. De medewerker Girosparen die
hem te woord staat, munt uit in kalmte en beleefdheid maar is niet in staat om
de klant “tevreden” af te poeieren. De klant speelt het hoog op en
somt reeksen argumenten op waarom de traagheid van Girosparen onacceptabel is.

Uiteindelijk slaakt de medewerker een diepe zucht en stelt de klant de
historische vraag “ja meneer, ik begrijp u helemaal, maar luister nou
eens. Wie wil er nu sparen, u of ik?”

Peter Polak



Minder leidt tot meer

Klanten en medewerkers Posted on 01 Jul, 2009 15:55

In de
bijsluiters (brochures die meegezonden werden met de dagafschriften) bood de
Postbank drie spaarvarianten aan:

·
De Renterekening
(lage rente, vrij opneembaar),

·
De Sterrekening
(hoge rente met boete op opnemen)

en

·
de Plusrekening
daartussenin.

Dit
werkte goed. Elke mailing had ongeveer hetzelfde rendement, namelijk 3 %. Lachwekkend
laag in termen van respons, maar gezien de grote aantallen was het wel
rendabel.

Een marketingmanager
adviseerde de directeur Marketing om in de volgende bijsluiteractie alleen nog de
Plusrekening aan te bieden. Deze twijfelde omdat de andere twee varianten
immers net zo goed liepen.

Uiteindelijk
heeft de directeur Marketing besloten het advies van de marketeer te volgen.

De
bijsluiteractie had een ongekend hoog rendement van 8%.

Achteraf was
het logisch te verklaren: bij drie keuzes legt de klant het aanbod eerst even
terzijde, om er nog even over na te denken. En zoals wij allen weten, van
uitstel komt afstel.

Een
non-conventionele keuze die effectief uitpakte.

Marketeer