Blog Image

Blauw bloed anekdotes

Verhalen, anekdotes, herinneringen

Ooggetuigenverslagen vanuit de Postbank. Belevenissen van klanten. U leest het hier allemaal.


Terug naar hoofdmenu.


Uw eigen anekdote hier? Kies in het hoofdmenu voor 'Giroblauw past bij jou' voor meer informatie.

Vieze woorden

Cultuur Posted on 18 May, 2011 11:31

Er was een tijd dat geld opnemen met je girobetaalkaart erg eenvoudig was. Je had een pasje nodig met daarop een handtekening. Bij het loket zette je in het bijzijn van de loketmedewerker je handtekening op de girobetaalkaart en je kreeg de gewenste Fl. 200,- uitgekeerd.
Maar dat leidde op den duur tot gestolen girobetaalkaarten die geïnd werden door onverlaten die een handtekening nabootsten. Er moest een ´beter beveiligde pas´ komen. Een pincode versleuteld in de gegevens van een op de achterzijde aangebrachte magneetstrip, zorgde ervoor dat Nederland moest gaan wennen aan een PIN.

In de beginperiode was er weliswaar PIN-controle bij het verzilveren van een girobetaalkaart, maar dat ging nog niet online. Het elektronisch dataverkeer was nog niet zover gevorderd dat de postkantoren een directe verbinding met de centrale computers van de Postgiro hadden. De controle of een ingetoetste PIN klopte met de gegevens van de magneetstrip gebeurde door een programmaatje in de computer van de loketbediende. Deze kreeg een code als de gegevens overeenstemde.
In eerste instantie was dat een viercijferige code. Maar de vooruitziende werkgroepleden die verantwoordelijk waren voor de invoering van deze procedure voorzagen al dat dat tot veel discussie zou leiden over het al-dan-niet zichtbaar zijn van de PIN-code. Want niemand kan die pincode toch zien, zelfs de medewerkers van de postkantoren of de Postgiro toch niet?
Daarom werd gekozen voor een vierlettercode. Dat bracht natuurlijk weer nieuwe problemen met zich mee, want van vier letters kun je een heleboel vieze woorden maken.
De werkgroep besteedde er een tijd aan om een lange lijst met mogelijke vieze woorden op te stellen. Om te voorkomen dat die ooit op een scherm zouden verschijnen, werden alle pasnummers die tot een dergelijk woord zouden leiden op een aparte lijst gezet.

Bij de productie van nieuwe passen, werd elke keer opnieuw het bestand met nieuw aan te maken passen langs deze lijst gelegd, en werden zo de ongewenste passen tegengehouden.

Opnieuw een extra controle in de toch al bomvolle processen van de giro. Maar wel een uitermate effectieve maatregel.



Global prayer

Cultuur Posted on 28 Oct, 2009 08:52

We waren goed en wel Postbank, toen de Voorzitter van de Raad van Bestuur aankondigde dat we een ‘global player’ moesten worden om als bank te overleven.
Behoud van het goede van de Postbank maakte al snel plaats voor import van on-Postbankse activiteiten. Afschaffing van de excessen (steeds méér formulieren, vaak erg klant-onvriendelijk – denk aan de handtekeningkaarten met microscopische ruimte voor je handtekening) maakte plaats voor een stroom van nieuwe producten, waar geen Postbankklant op zat te wachten.
Toegegeven: sommige waren een aanwinst. Directoraten Hypotheken, Consumptief Krediet en Particulieren deden hun best de Postbank-identiteit overeind te houden. Girotel was een fraai staaltje. Maar voor de rest betekende het opgelegde ‘me too’-gedrag het begin van het einde. Global player … het was sein op groen voor het prijsgeven van de eigen identiteit. Een huiver trok door de zaal … de Nieuwe Zijds Kapel, in 1987 als ik me dat goed herinner. Minstens één aanwezige dacht dat het ging om een ‘global prayer’.

Loek Hopstaken



Een directeur is ook maar een mens

Cultuur Posted on 13 Aug, 2009 19:58

Een directeur binnen de Postbank verschilt niet van de ‘gewone’ medewerkers.
Drie kleine voorbeelden:

In Amsterdam zaten we te wachten op een directeur van de
Postbank die ‘s ochtends eerst nog een vergadering in Leeuwarden had. Zijn
secretaresse belde dat hij een paar minuten later kwam daar zijn lunch iets was
uitgelopen onderweg. Bij McDonald in Hoorn.

Tijdens een vergadering zit ik naast een Postbank directeur.
Hij draagt een prachtig Tag Heuer horloge. Mooi klokje, zeg ik. Ja, zegt ie,
voor 70 gulden gekocht, een kopie van een echte maar hij loopt op
tijd. Dan geef je toch geen 2000 gulden uit voor een echte?

DE directeur van de Postbank aan de Haarlemmerweg was zijn
pasje vergeten en mocht er niet in. Zijn secretaresse moest hem halen en die
vond dat eigenlijk schan-da-lig. De directeur zelf niet, die moest er wel om
lachen.

Harry Schooljan



Girobank Curaçao ontmoet Friesland

Cultuur Posted on 12 Aug, 2009 21:31

In de jaren ’90 maakte Postbank een enorme
marketingontwikkeling door in het klantgericht denken. Klantsegmentatie, aanbod
op maat en voldoen aan de klantverwachting waren hoofdbegrippen. Dit leidde
bijvoorbeeld tot productontwikkeling om voor iedere klantgroep een juist aanbod
te hebben en tot gerichte mailacties met vele mailpacks. Dezen werden door het
mailingcentrum Leeuwarden met ijzeren discipline samengesteld en op tijd
verstuurd in enorme aantallen. Postbank vergde van medewerkers een
professionele en efficiënte aanpak.

In deze werksfeer diende meneer Klaassen van
de Girobank uit Curaçao zich aan.

Hij was een paar maanden ‘uitgezonden’ om in
Nederland de kneepjes van het bankieren op te pikken om dat vervolgens op de
Antillen uit te rollen. Onze afdeling Marketing Sparen, bestaande uit 5
marketeers en een manager, had het genoegen meneer Klaassen gedurende een week
de ‘Spaarfabriek’ te laten ervaren. Een mooi programma werd samengesteld en
iedere marketeer nam meneer Klaassen een dag onder de hoede.

De eerste dag van de week ging meneer Klaassen
met mij mee naar Leeuwarden om het call centre, afdeling klantregistratie en
het mailingcentrum te bekijken. Ik had een strak programma in elkaar gezet om
de hele dag goed te benutten. Op de drie locaties en de verschillende
afdelingen had ik een ontmoeting geregeld met de manager voor een uitleg van de
werkzaamheden. Deze echt Nederlandse aanpak zou die dag helemaal in de soep
lopen…

Om 10.30 uur had ik de eerste ontmoeting in
Leeuwarden geregeld, dus om 9.00 uur zouden we vertrekken uit Amsterdam.
Rekeninghoudend met een Antilliaans halfuurtje, had ik meneer Klaassen gevraagd
om om 8.30 uur op onze afdeling te komen.

Ruim een uur later dan afgesproken kwam meneer
Klaassen goedgemutst binnen. Het was voor Hollandse begrippen een snikhete dag,
dus meneer Klaassen was helemaal in zijn element. Inmiddels parelde het op mijn
voorhoofd en had ik de eerste manager al gebeld dat het ‘ietsje later’ zou
worden.

Snel de auto maar in en flink gas geven, dacht
ik. In de parkeergarage bleek het goede bankleven meneer Klaassen parten te
spelen. Zijn broek zat zo strak dat hij de auto niet in kwam. Geen probleem,
want hij deed gewoon de riem en knopen los en zakte met een brede glimlach in
de autostoel. Ach, het ijs was wel gebroken, laten we maar zeggen.

Bij de eerste afspraak kwamen we ruim een half
uur te laat, waar de manager een keurige uitleg gaf van de activiteiten van de
afdeling. Meneer Klaassen was overdonderd door het aantal call agents, de
informatie die op het scherm beschikbaar was en de service die kon worden
geboden aan klanten. De tijd begon weer te dringen en inmiddels had ik al de
tweede manager gebeld dat we ‘ietsje later’ zouden zijn.

Op een holletje dan maar naar de volgende
afspraak, dacht ik. Maar niks, want meneer Klaassen kon mijn tempo niet aan en
begreep niet waarom wij Nederlanders toch zo snel moesten lopen. Ruim een uur
later kwamen we bij de afdeling klantregistratie aan. Het was allemaal zo veel
en overweldigend dat meneer Klaassen geen vraag aan de manager wist te stellen.
Ik probeerde me ook zo veel mogelijk te verplaatsen van een bank van 7 miljoen
klanten naar een bank met 70.000 klanten. Meer dan de helft van de Curaçaose
bevolking had toentertijd helemaal geen bankrekening en leeft, als ze geld
hebben, in een chartale wereld. Dat maakt zelfs het toepassen van de
basismarketing voor giraalbankieren een lastige klus!

Gelukkig had ik een uur lunchpauze gepland,
dus konden we mooi een broodje kopen en mijn programma weer inlopen om op tijd
in het mailingcentrum te zijn, dacht ik. Maar dat gebeurde niet; meneer
Klaassen kwam in opstand, want hij had behoefte om even relaxed te zitten en
warm te eten. Ik belde de manager van het mailingcentrum dat het ‘ietsje later’
zou worden. In het mailingcentrum leken de ogen van meneer Klaassen wel op
stokjes te staan. Overal printstraten, enorme rollen afschriftenpapier,
enveloppen die zich uit zichzelf leken te vullen en pallets met mailings. Het
bleek dat in Curaçao nauwelijks post wordt verstuurd; de klantgerichte aanpak
vindt daar letterlijk persoonlijk plaats, dus via het kantoor.

Nadat bleek dat de flamboyante Antilliaanse en
nuchtere Friese werelden toch wel erg van elkaar verschilden, leek het me wel
leuk als meneer Klaassen een Fries presentje mee naar huis zou nemen. Aan het
einde van de dag stopte ik in Harlingen bij een banketbakker om voor de
Klaassen-familie ‘Fryske dúmkes’ te
kopen. Dit typisch Friese zoete koekje sprak meneer Klaassen, met de te
weinig gaatjes in zijn riem, zeer aan.

Nu weer snel de afsluitdijk over, dacht ik.
Maar meneer Klaassen had met het warme weer wel erge dorst, dus wilde hij
ergens wat drinken. Terecht, maar ja, ik heb mijn tennisvrienden gebeld en
aangegeven dat ik die avond ‘ietsje later’ zou komen….

Annette Zondervan



Directeuren zijn ook mensen.

Cultuur Posted on 22 Jul, 2009 19:01

In de tijd dat we werkten
bij PdP was X directeur.

Hij kwam regelmatig in
Leeuwarden.

Tijdens een vergadering
was het tijd voor een sanitaire stop.

Alleen waren er meer
heren dan gelegenheden om de piepers te jassen.

Zegt X ineens tegen T:
“dan doe je het toch in de spoelbak”.

“Of doe jij het
nooit in een spoelbak?”

T was sprakenloos. Hij durfde het niet aan om het
advies van X op te volgen.

John Adema



Zuinige efficiency

Cultuur Posted on 21 Jul, 2009 09:20

Ik heb op de spaarkamers van de
voormalige Rijkspostspaarbank gewerkt vanaf 1963 t/m 2000. In de zestiger jaren
genoot de chef van zo’n spaarkamer nogal wat aanzien. Tegen hem (en af
en toe een haar) werd opgekeken.

In die tijd werd door het personeel
geschreven met een blauwe ballpoint. Deze ballpoint was door het bedrijf
verstrekt. Met een privé ballpoint mocht absoluut niet worden geschreven.

De chef was de enige die ook met een
rode ballpoint mocht schrijven.

Als de ballpoint van de medewerker
leeg was, moest deze worden ingeleverd bij de chef. De chef controleerde of de
ballpoint inderdaad leeg was. In dat geval werd overgegaan tot het afgeven van
de “nieuwe” blauwe ballpoint.

Ook werd er in de administratie
geschreven met een potlood (voor insiders: de potloodposten). Door
het bedrijf werden alleen halve potloodjes afgegeven, onder het mom dat een
heel potlood niet nodig was.

J.W. Padt



Projectmatig werken

Cultuur Posted on 08 Jul, 2009 16:08

Postbank, kersvers geboren, stuurt vrijwel alle
stafmedewerkers die op een of andere manier betrokken zijn bij het primaire
proces naar trainingen Projectmatig werken. Dat genoegen valt ook mij ten deel.
Het is een hele leuke training en we verblijven de hele week in een hotel in de
omgeving van Capelle aan den IJssel.

Elk team krijgt een echt
“project” als kapstok voor het oefenen van de diverse projectrollen
en voor het doorlopen van de diverse projectfasen, waarbij natuurlijk ook echte
fasedocumenten moeten worden opgeleverd. Het project houdt in, dat er van het
fantastische speelgoed Meccano een heus object (een kabelbaan) moet worden
opgeleverd als projectresultaat. Aan het begin van de diverse projectfasen
moeten de geplande onderdelen (schroefjes, stangetjes, wieltjes) worden
ingekocht bij de magazijnmeester die de Meccanovoorraad beheert. De rol van
projectleider wordt elke fase vervuld door een ander projectlid.

Op zeker
moment is collega X, voorheen werkzaam in het onderwijs, maar kortgeleden bij Postbank
ingelijfd in een organisatiefunctie, projectleider. Zij verstrekt op nogal
bitse wijze de document-werkopdrachten die de projectleden moeten uitvoeren
tijdens haar bewind. Aan het eind van haar peptalk loopt ze naar onze werktafel
toe, graait alle Meccano onderdelen eraf die we zojuist hebben ingekocht en
zegt “die krijgen jullie aan het eind van deze fase pas weer terug, anders
gaan jullie er maar mee zitten spelen
“.

Bij de feedback krijgt ze het
zwaar te verduren. Het bulderende lachsalvo dat direct op haar schoolse
optreden volgt, moet voor haar echter nog pijnlijker zijn geweest. Maar daar
had ze ook wel een beetje om gevraagd.

Peter Polak



Tijdverantwoorden of PITten?

Cultuur Posted on 29 Jun, 2009 11:33

De
gevoeligheden bij de fusie tussen NMB en Postbank lagen op elk vlak. Binnen de
NMB gebruikte men een registratiesysteem dat vooral bedoeld was voor
(financiële) verrekeningen. De Postbank kende een uitgebreider systeem voor
tijdsregistratie: Tijdsverantwoording (TWV). Het werd vooral gebruikt om de
capaciteit binnen de rekencentra en systeemontwikkeling (de IT-club) te kunnen
plannen.

Er
was al gekozen om het systeem van de NMB over te nemen, toen één van de nauw
bij TWV betrokkenen ingreep: door te kiezen voor het NMB-systeem ging er toch
wel heel wat stuur- en planningskracht verloren. Uiteindelijk gaf iedereen toe
dat het TWV-systeem een stuk beter was. De vraag was echter: hoe ‘verkopen’ we
dit binnen de organisatie?

Een
truc die later bij de NWE bank nog vaker is herhaald: we plakken er gewoon een
nieuwe naam op. Een nieuwe naam, alles blijft verder hetzelfde, en iedereen is tevreden.

Vanaf die dag ging het TWV-systeem door het leven als PIT (Project Informatie en Tijdverantwoordingsysteem).

Projectleider