Blog Image

Blauw bloed anekdotes

Verhalen, anekdotes, herinneringen

Ooggetuigenverslagen vanuit de Postbank. Belevenissen van klanten. U leest het hier allemaal.


Terug naar hoofdmenu.


Uw eigen anekdote hier? Kies in het hoofdmenu voor 'Giroblauw past bij jou' voor meer informatie.

50 jaar een staatsspaarbank

Management Posted on 10 Sep, 2010 15:24

Als de Rijkspostspaarbank alweer 50 jaar bestaat, beklagen de
particuliere banken zich over de concurrentie die hen aangedaan wordt door de
staatsbank. De RPS houdt de rente zo hoog, dat de particuliere banken hun
spaarrente niet kunnen verlagen (om daarmee de marges te verhogen).

Een ingezonden brief van een Postambtenaar:

Het voorloopig verslag van de
Eerste Kamer vraagt aandacht voor het feit, dat de Rijkspostspaarbank nog 2.64%
rente vergoedt, waardoor het voor particuliere spaarbanken bezwaarlijk is om
renteverlaging door te voeren.

Ik zou in dit verband er de
aandacht eens op willen vestigen, dat in een zeer groot aantal plaatsen van ons
land de Rijkspostspaarbank in de ruim 50 jaar van haar bestaan geen voet aan
den grond heeft kunnen krijgen door de wijze, waarop ze door het particuliere
spaarbankwezen werd beconcurreerd.

Ook toen was er al de roep om de vrije-markt-werking. En ook toen al
werd regelmatig duidelijk gemaakt, dat ook overheidsbedrijven een betere dienst
tegen een lagere prijs kunnen bieden (in het geval van spaarbanken: een hogere
rentevergoeding):

Wanneer nu de Rijkspostspaarbank
door haar voorzichtige bedrijfspolitiek bij machte is bij een algemeenen
rentevoet van ongeveer 3,25%, de “2,64” staande te houden, dan eischt, dunkt
mij, het beginsel der vrije concurrentie, dat haar deze demonstratie van
interne kracht wordt toegestaan.

Het argument van oneerlijke concurrentie is ook al niet nieuw:

Onder één voorbehoud natuurlijk,
dat het particulier spaarbankwezen daardoor niet in dèconfiture geraakt,
hetgeen een nationale ramp zou zijn.

Maar dit betekent volgens de schrijver nu eens niet dat er
geprivatiseerd moet worden, maar – gezien de gebleken ongeschiktheid van de
vrije markt – het opleggen van strikte spelregels aan de particuliere
bedrijven:

Doch zou om die reden tot
renteverlaging moeten worden besloten, is dan niet tevens het tijdstip daar om
een spaarbankwezen, gegrondvest op hoogere rentevergoeding dan die der
Rijkspostspaarbank, onmogelijk te maken?

Het is jammer dat het – bij de huidige bankencrisis – niet mogelijk is
een vergelijking met staatsbanken te maken. Uitsluitend het falen van
particuliere banken is te zien. Niet is te zien hoe een overheidsbedrijf onder
de huidige omstandigheden gevaren zou zijn.



Uitbesteden van niet-bancaire activiteiten

Management Posted on 14 Aug, 2009 15:35

Van 1973 tot 1988 werkte ik bij de
technische dienst afdeling “storingen en revisie” wat later afdeling
OBA is geworden (Onderhoud Bedrijfs Apparatuur).

Ik kreeg van de Postbank veel studie
mogelijkheden aangeboden en heb daar ook gebruik van gemaakt. Een van de
hoogtepunten was een machine gerichte opleiding te Crewe, Engeland bij de firma
Mc Corquodale. Een waanzinnige bedrukkingsmachine voor de Giro chequeboekjes.

Samen met andere techneuten hebben we
deze “monsterlijke” machines “aan de praat gehouden”

Ook heb ik nog het CODAL (Controle
Opdrachten door Automatisch lezen) meegemaakt. Een puur Hollandse uitvinding
van het Neher Laboratorium uit Leidschendam.

Ook verzorgde de technische dienst het
afspelen van de nodige reclamefilmpjes op locatie. Zo ging ik op zekere dag als
filmoperator, met een filmprojector het nieuwste filmpje van Van Kooten en
De Bie afdraaien bij de toenmalige directie op de Beatrixlaan in Den Haag.
Doordat ik het veiligheidspalletje van de filmspoel vergeten was te blokkeren,
rolde na enkele minuten de filmspoel van de projector de filmzaal in tot grote
hilariteit van de “autoriteiten”. Ik kon wel door de grond zakken.

In 1986 werd ik groepchef OBA. Kort daarna
kwam de mededeling dat “alle niet bancaire activiteiten” in de
toekomst “uitbesteed” zouden gaan worden. Met andere woorden het
begin van het einde van OBA.

Wat betreft het uitbesteden van werk: dat
begon dus al toen de Postbank nog niet eens Postbank heette.

Peet van Domburg



Een project managen

Management Posted on 25 Jul, 2009 10:00

Het eerste grote project waarin ik participeer vindt nog
plaats onder de vlag Postgiro Rijkspostspaarbank. Er is bij het bedrijf in die
tijd al enige “instroom” op gang gekomen van professionele
“veranderaars” (organisatiekundigen, IT’ers), maar de regie is nog
geheel in handen van de “oude garde” van Postgiro Rijkspostspaarbank
management dat toch wel wat onwennig is bij het adapteren van zaken als SDM,
resultaatgericht vergaderen, kosten tegen baten afwegen etc.

Projectleider
is de (al vele jaren) leidinggevende van de afdeling die het zwaarst geraakt
zal worden door het introduceren van het beoogde nieuwe spaarsysteem. De
projectgroep heeft zich voor de “kick-off” van het project rond
10.00 uur verzameld in een vergaderruimte en iedereen kwekt gezellig door
elkaar heen. Er is ook wat nieuwe, professionele, instroom aanwezig in de
vorm van een organisatiekundige. Rond 10.45 uur zie ik deze met bezorgde blik
naar de projectleider toelopen, die ook gezellig met zijn buurman in gesprek is
en ik merk op dat hij de projectleider een kleine hint geeft om nu eens met de
vergadering te beginnen. De projectleider kijkt ietwat geschrokken op zijn
horloge. Drommels, al 45 minuten in vergadering en nog niet eens begonnen! Hij
roept alle babbelaars met luide vaste stem tot de orde “mensen, we gaan nu
toch echt beginnen, hoor”. Iedereen valt stil en kijkt hem vol verwachting
aan. Dat had hij niet verwacht. Hij kijkt een beetje ontdaan als hij zegt
“eh, waar zullen we het eens over hebben?”

Peter Polak



Directeur te water

Management Posted on 21 Jul, 2009 09:17

De rit tussen Amsterdam
(het hoofdkantoor van de Postbank) en het kantoor in Leeuwarden wordt
veelvuldig afgelegd. Vergaderen met behulp van beeldtelefoons of
computerschermen kan wel, maar wordt door iedereen als te onpersoonlijk gezien.
Te pas en te onpas stappen Postbankers in de auto om de rit van een ruim uur af
te leggen.

Ik kom even wat
later, hoo
r” waren de woorden van de toenmalige directeur van de locatie
Leeuwarden.

ik heb een klein
ongelukje gehad op de Afsluitdijk, maar er is niks met me aan de hand. Ik kom eraan
“.

Een dik uur later komt hij
het kantoor binnen. Een wondje op zijn voorhoofd, maar verder mankeert hem
niets.

Hij vertelt dat hij op de
Afsluitdijk een shagje aan het draaien was en dat deze uit zijn handen, op de
grond viel. Hij probeerde het shagje te pakken, boog ver naar voren en beneden
en raakte de macht over het stuur kwijt.

Vervolgens is hij met
hoge snelheid rechtstreeks het IJsselmeer in gevlogen. Gelukkig is het er ter
plaatse niet al te diep, en is hij zelf weer op de kant geklauterd.

De auto kon worden
afgeschreven.

Later hebben ze ter
plekke vangrails geplaatst.

John Adema



Sparen bij een ‘beginnend bankje’

Management Posted on 20 Jul, 2009 10:46

In de tweede helft van de jaren 80 was ik korte tijd interim
manager van een grote afdeling binnen Postbank Sparen. Volgens afspraak zou ik
die klus 6 maanden op me nemen en ik had mooie voornemens hoe ik mijn ideeen
over klantgerichtheid en service zou gaan vormgeven. Maar het liep natuurlijk
heel anders. Sparen/Marketing had een actie voorbereid waarbij gedurende een
maand een half procent extra rente werd toegekend als er een spaarproduct werd
geopend dat op ‘mijn’ afdeling werd geproduceerd.

De response op de actie was
ongeveer het tienvoudige van wat Marketing had voorspeld en ik was ineens de
manager van een afdeling die in het tijdsbestek van enkele weken een
jaarproductie aan opdrachten binnenkreeg. Grote aantallen uitzendkrachten
inhuren en met spoed laten opleiden, in de avonduren de infrastructuur op
andere afdelingen mobiliseren (CICS-beeldschermen), overwerk verplicht stellen,
ondertussen natuurlijk de wachtende en in toenemende mate ongeduldigde klanten
te woord staan die zich door medewerkers niet meer lieten zoethouden (“ik
wil NU de chef spreken”).

Wat ik had voorzien als een leuke periode om
eens lekker mijn eigen gang te gaan, was in werkelijkheid een doorlopende zware
belasting geworden. Niet alleen voor mij, ook voor de teamleiders en medewerkers
natuurlijk. We werkten vrijwel elke avond over en de situatie hield me met
regelmaat uit mijn slaap. Uiteindelijk is het allemaal goed afgelopen en heb ik
waardering geoogst met de manier waarop ik de gekte onder controle had
gehouden.

In dezelfde periode had Postbank een nieuwe directeur
aangetrokken. Weggekocht, zoals het verhaal ging “bij een echte
bank”, dus hij zou ons, beginnend bankje, onvermoede wijsheden gaan
bijbrengen waardoor Postbank zich zou kunnen gaan meten met de echte banken. De
baas van mijn baas had me al laten weten dat hij ‘s avonds met de nieuwe
directeur op bezoek zou komen tijdens een rondleiding
binnen Sparen.

Rond een uur of acht kwamen ze binnengevlogen. Ik zat paraat
achter mijn bureau. De nieuwe directeur die dat ook al was geweest bij een
echte bank, pakte een aanmeldingsformulier van de spaaractie van een stapel,
keek er geringschattend naar en merkte op dat dit niet zou werken: “jullie
laten de klant veel te veel gegevens invullen, dat schrikt maar af
“. Ik
stond op het punt om die aanval op ons prachtige Postbankformulier te pareren
met inhoudelijke argumenten als “elk gegeven hebben we nodig om de
rekening te kunnen openen
“. Maar de baas van mijn baas was me, gelukkig,
voor. Hij vroeg me bijna terloops hoeveel de actie tot nu toe had opgebracht in
geld. Dat getal kende hij al omdat ik zowel hem als Marketing daarover elke dag
rapporteerde , maar hij wilde me blijkbaar betrekken in het gesprek.

Vrij
achteloos gaf ik het antwoord: “tot nu toe een dikke 300 miljoen gulden,
maar we hebben nog een week te gaan
“. De baas van mijn baas rondde het
richting de nieuwe directeur af: “Dus reken op zo’n 350 miljoen gulden in
4 weken
“. De nieuwe directeur, die dat ook al bij een echte bank was
geweest, was zichtbaar uit het veld geslagen. Zijn mond viel open en hij
herhaalde bijna stamelend “350 miljoen gulden in 4 weken?“. De baas
van mijn baas behield op briljante wijze zijn voorsprong, beende naar de
uitgang, wenste mij in het voorbijlopen een fijne avond toe en tot mijn
genoegen zag ik de nog steeds verbouwereerde directeur hem op een drafje volgen
naar de deur.

Ik leunde achterover achter mijn bureau en genoot nog even van
het heerlijke ogenblik waarop wij, het beginnende bankje, de nieuwe directeur
die dat ook al was geweest bij een echte bank hadden overtroefd met het
toendertijd inderdaad duizelingwekkende getal van 350 miljoen gulden spaargeld
die we in 4 weken uit de markt trokken. Ik was even los van alle stress over de
achterstand, de ongeduldige klanten en de personele problemen en onderging die
geweldige sensatie van trots zijn op je eigen Postbank.

Peter Polak



Inspreekcultuur

Management Posted on 12 Jun, 2009 16:20

‘Binnen de Postbank heerste de
cultuur dat je, ongeacht wie je was, iets kon inbrengen in een vergadering en
dan werd er naar je geluisterd. Wat je zei, werd meegewikt en -gewogen. Als er
een besluit was genomen, gingen we het ook doen. Want we hadden het er met zijn
allen over gehad. Na het besluit stond het slechts bij uitzondering nog ter
discussie.

Binnen de NMB en later de ING Bank
troffen de Postbankers een cultuur aan waarin niet iedereen zei wat hij dacht
of wilde. Dat was zeker het geval als er binnen de vergadering verschillende
hiërarchische lagen aanwezig waren. De leidinggevende had altijd gelijk. In
België was het nog wat extremer, daar hield een medewerker in het bijzijn van
zijn leidinggevende helemaal zijn mond. En als er dan eenmaal een besluit was,
dan was dat nog geen enkele garantie dat dat ook was wat er uitgevoerd ging
worden.’

Projectleider