Blog Image

Blauw bloed anekdotes

Verhalen, anekdotes, herinneringen

Ooggetuigenverslagen vanuit de Postbank. Belevenissen van klanten. U leest het hier allemaal.


Terug naar hoofdmenu.


Uw eigen anekdote hier? Kies in het hoofdmenu voor 'Giroblauw past bij jou' voor meer informatie.

Agent 327

Klanten - herinneringen Posted on 05 Jun, 2011 10:30

Een recent bericht op het intranet van ING:

In 1984 tekende Martin Lodewijk speciaal voor
Postgiro/Rijkspostspaarbank een avontuur van Agent 327. De reclamestrip
‘Dossier Giroblauw’, waarin agent 327 staatsgeheimen verplaatst in een
giroblauwkoffertje, was onderdeel van een folder met aanvraagformulier voor een
postgirorekening.

De mailing was bedoeld voor eindexamenkandidaten die nog geen
girorekening hadden. Bij het openen van een nieuwe rekening kreeg men een
zogenaamd giroblauwkoffertje met girokaartenboekje, enveloppen en
girobetaalkaarten.


Naar nu blijkt is dit eenmalige avontuur van Agent 327 – de beroemdste
geheimagent van Nederland – één van de meest gezochte en onvindbare Nederlandse
stripverhalen. Voor een nieuw exemplaar hebben verzamelaars tot wel 400 euro
over. In de collectie van het Bedrijfshistorisch Archief ING bevinden zich
slechts twee exemplaren van deze folder met strip.
De organisatie van Catawiki,
virtuele online catalogus en marktplaats voor verzamelaars, heeft ‘Dossier
Giroblauw’ met toestemming van auteur Martin Lodewijk herdrukt in een
genummerde oplage van 1000 exemplaren.



Dubbele controle bij nieuwe giropassen

Klanten - herinneringen Posted on 19 Aug, 2010 12:28

Begin 1987 besluit de Postbank om bijna 6 miljoen giropassen te vervangen. De oude pas (uit 1976) kende nog geen PIN (Personal Indentification Number). Met de PIN is het pasje beter beveiligd en kan op het postkantoor beter geïdentificeerd worden, en zijn de pasjes meer geschikt voor het elektronisch betalingsverkeer en het opnemen van geld uit wat toen nog gelduitgifte-automaten heette.

De werkgroep Nieuwe Giromaatpas regelt deze grootschalige verandering, waarbij de speciaaldrukkerij Joh. Enschedé & Zn in Haarlem ook een belangrijke rol speelt. Zij zullen gedurende enkele jaren op basis van Postbank-gegevens zo’n 10.000 pasjes per dag maken.

In de regio Tilburg/Goirle is op dat moment al het PIN-controlesysteem op de postkantoren als proef ingevoerd. Alle rekeninghouders in die streek kregen een giromaatpas. Naast de gewone controles vindt er vervolgens op de postkantoren (bij het verzilveren van een girobetaalkaart of een kascheque) een extra PIN-controle plaats.
Later zal dit voor alle rekeninghouders gelden. Pas vele jaren later zal deze dubbele controle verdwijnen: niet langer wordt de handtekening gecontroleerd, maar volstaat het intoetsen van de PIN.
In 1987 was het motto nog: “De handtekeningcontrole heeft zijn eigen belangrijke legitimatiewaarde en je kunt niet helemaal blind varen op alleen de controle van de PIN-code.” (Bron: Informeel, personeelsblad van de Postbank, maart 1987)
Bijkomende reden voor de extra controle: bij uitbetaling op het postkantoor vond in 1987 nog geen directe (on-line) saldo-controle plaats. De loketmedewerker kon niet zien of een klant wel voldoende geld op zijn rekening had staan. Bij de gelduitgifte-automaten vond wel direct saldocontrole plaats. Bij het opnemen van van geld (of bij het betalen bij een benzinepomp – de eerste mogelijkheid om elektronisch te betalen – ) was de limiet gesteld op 500 gulden rood staan.

In een traject van driekwart jaar worden er 4200 PIN-controle-apparaten geplaatst. Gedurende die periode krijgen alleen rekeninghouders die wonen in een Postdistrict waar al controle-apparatuur is geplaatst, een nieuwe pas. Pas daarna (begin 1988) worden de passen op basis van rekeningnummer (en dus door heel Nederland heen) vervangen.
Op het moment dat de rekeninghouder een nieuwe giromaatpas krijgt, worden ook zijn girobetaalkaarten en kascheques voorzien van een kenmerk. De loketbeambte weet dan dat de klant een nieuwe pas heeft en dat de PIN-controle nodig is. De rekeninghouder mag zijn oude pas niet meer gebruiken.

Volgens verschillende bronnen bestond dit kenmerk op de girobetaalkaarten en kascheques uit het woord ‘pinpas’. Daarmee zou dit het eerste gebruik van dit ondertussen breed ingeburgerde woord zijn.
Heeft u nog ergens een girobetaalkaart, een kascheque of een bijsluiterkaart met daarop dit kenmerk gedrukt, dan ontvangen we daar graag een afbeelding van!



Legitimatie op het postkantoor

Klanten - herinneringen Posted on 10 Dec, 2009 11:11

De Rijkspostspaarbank had de postkantoren als bankkantoren.
Inleggen van cash geld ging met kaarten die sterk leken op de PCGD-girokaarten (maar zonder voorgestanste gaten).

Om geld op te nemen ging je ook naar het postkantoor. Voor een ‘rush’ van de rekeninghouders op hun spaartegoeden hoefde niet gevreesd te worden. Het was niet mogelijk om onbeperkt geld op te nemen. Zelfs met extra legitimatie-esien, kon de klant maximaal 1000 gulden per 4 weken opnemen.


“Bezit u een legitimatiebewijs met foto, dan kunt u op elke postinrichting tot f. 1000,- per 4 weken direct opnemen. Zo niet, laat dan uw handtekening inschrijven op een of twee door u gewenste postinrichtingen. Indien uw handtekening is ingeschreven kunt u ook iemand machtigen een bedrag op dit kantoor op te nemen.”



Gemeentegiro Accepten

Klanten - herinneringen Posted on 06 Dec, 2009 11:28

In 1923 gaat het bij de Postcheque en Girodienst helemaal fout. De combinatie van een grootschalige reorganisatie (waarbij sterk gecentraliseerd werd) en het invoeren van nieuwe apparatuur (de Hollerith ponskaart-machines) leidt tot sluiting van het bedrijf gedurende een jaar.
Na opening zijn de Hollerith-machines verdwenen en blijft verdere automatisering uit tot in de zestiger jaren.

Bij de Gemeentegiro Amsterdam gebruikt men wel ‘acceptgiro-kaarten’ met ponsgaten. Eerst nog met ronde knipgaten.

Later met rechthoekige gaten, die tot in de zeventiger jaren zullen worden gebruikt.


Opvallend is de opdruk op de kaarten: Hollerith systeem. Bij de latere versies is zichtbaar dat Hollerith is overgenomen door IBM.

Welke lezer kan uit zijn/haar geheugen opdiepen of het hier om dezelfde kaarten en systemen ging als waar de Postcheque en Girodienst mee onderuit ging?
De grote vraag is dan: waarom lukte het de Gemeentegiro wel, waar het bij de PCGD niet lukte?

Bron: een homepage voor ‘ome Ben’



Rood staan

Klanten - herinneringen Posted on 28 Nov, 2009 14:21

Nog niet zo lang geleden heette het een GirokwartaalKrediet. Een goed manier om geld te verdienen aan de klanten, want rood staan levert flink rente op voor de bank.
Er was een tijd dat rood staan niet werd gewaardeerd. De klant werd half vaderlijk en half vermanend toegesproken.

Vier weken geleden werd op uw afrekening medegedeeld: u heeft een saldotekort
en
U dient er rekening mee te houden dat er administratiekosten in rekening worden gebracht.



Het duizendje

Klanten - herinneringen Posted on 03 Sep, 2009 18:12

In 1994 verhuisden wij, na een half leven in het buitenland
te hebben gewoond, terug naar de bron. In dit geval Utrecht.

Om de eerste kosten te dekken, brachten we cash wat
nederlandse guldens mee. Waaronder een briefje van duizend. En dat bleek een
wereldvreemd idee te zijn. Niemand accepteerde dat als betaling. Ook banken
waren niet bereid te wisselen. Maar het postkantoor bleek uiteindelijk de
gouden tip.

Wisselen deden ze niet, maar als ik iets kocht wilden ze het
gewraakte briefje wel aannemen.

Goed, een postzegel van 10 cent dan.

En op mijn vraag of het handig zou zijn als ik er een
dubbeltje bij deed was het antwoord: “graag”.

Pret bij de wachtende klanten. De loketbeambte kon er niet
om lachen. Hij deed toch wat van hem gevraagd werd.

Leontien Glas



Rood staan

Klanten - herinneringen Posted on 30 Aug, 2009 13:58

Lang voordat er sprake was van een kredietcrisis door over-kreditering, werd ‘rood staan’, (een saldo onder de nullijn) nog niet gewaardeerd.
De giro controleerde het tegoed van elke klant voortdurend. Bij rood-stand ging er direct een waarschuwing naar de klant. En als het tegoed niet op tijd werd aangezuiverd, volgde een wat strengere brief:



Wachtrijen

Klanten - herinneringen Posted on 25 Aug, 2009 11:38

Een bijdrage in de verhalen op de
site gaat over een brochure van ca. 1965. Deze doet mij denken aan de
dienstverlening uit die tijd. In 1968 begon ik met werken; daarom moest er een
girorekening worden geopend. Mijnerzijds geen keus tussen een bank of de PCGD.
Mijn vader en grootvader waren daar ook al bij.

Soms was het moeilijk om aan je geld
te komen. Ik woonde in een middelgrote stad met een groot postkantoor met veel
loketten, waarvan er meestal maar een open was voor de giro. Het gevolg was een
(erg) lange rij wachtenden voor mij. En dan… om klokslag vier uur werd het
loket gesloten en kon iedere wachtende dus fluiten naar haar of zijn centen.

In deze tijd zou dat niet meer door
de klanten gepikt worden, denk ik. We zullen het ook niet te weten komen, want
wat hebben we er met z’n allen gemak van, van de voortuitgang in de
elektronica!

Wouter
Dill



Kantor Pos dan Giro

Klanten - herinneringen Posted on 10 Jul, 2009 17:33

In maart 1987 reisden mijn vrouw en ik als backpackers op
Samosir Island, een eiland midden in het Toba-meer op Sumatra, Indonesië. De
moderne ontwikkelingen op Samosir bevonden zich in een beginstadium, getuige
het feit dat het eiland (toch ruim 1.000 km2 groot) nog niet was aangesloten op
het elektriciteitsnet; een biertje of cola werd gekoeld in het Toba-meer, en
aan zoiets als een ATM dacht toen werkelijk niemand.

Tijdens een van onze wandelingen bezochten we het oude, traditionele Batak-dorp
Ambarita. In de 300 jaar oude dorpskern stonden nog de stenen zetels vanwaaruit
recht werd gesproken en ernaast heel efficiënt de executieplaats.

Tot onze verbazing bleek in dit prachtige dorpje ook een Kantor Pos dan Giro
(alleen de naam al!) te zijn, ongeveer ter grootte van een doorsnee
studentenkamer. Wat we nooit zullen vergeten was, dat wij Nederlanders in dat
piepkleine postkantoortje probleemloos onze GIROBETAALKAARTEN (waarde 200
gulden) konden verzilveren. Zo’n speciaal ‘bancair’ gevoel hebben we op onze
latere reizen niet meer ervaren.

Peter Kokosky Deforchaux
Bettine Widdershoven



Het oudste rugnummer

Klanten - herinneringen Posted on 10 Jul, 2009 17:31

Al sinds
mijn 17e, toen ik ging werken bij de afdeling Personeelszaken van de
Telefoondienst van de PTT, ben ik klant bij de toen nog niet in beeld zijnde
Postbank (Post- Cheque- en Girodienst). Het was destijds de enige manier om je
salaris uitbetaald te krijgen.

Het werken
bij de PTT was een puur bureaucratisch gebeuren; het beoordelen van o.a.
stukgevallen vaasjes en omgestoten tafeltjes bij klanten tijdens het uitvoeren
van werkzaamheden door de toenmalige buitendienst. En dan het berekenen van de
‘straf’ die erop stond! Soms 40 cent en in zeer uitzonderlijke gevallen
wel eens 1 of 2 guldens, in te houden op het salaris! En als je alles netjes op
briefjes had ingevuld, voorzien van de vaste tarieven voor de strafbare feiten (nog
even nagezien door een naaste collega), werd dit gecontroleerd door een
‘blokhoofd’ en daarna getekend door de chef van de afdeling Personeelszaken.

U begrijpt,
we waren niet echt de winstgevende afdeling van het bedrijf.

Een aantal
zaken is sinds 1967 in de maatschappij veranderd, dat moge bekend zijn.
Bureaucratie is er echter nog steeds, en in welke mate!

Laat mij m’n
oude gironummer nu maar behouden. Het is het oudste rugnummer dat ik bij me
draag, ik ben er een beetje aan gehecht en gezien mijn plan om heel oud te
worden is het misschien wel het enige nummer dat ik op hoge leeftijd nog
feilloos uit mijn hoofd weet op te noemen.

José Nouwen



Zoveel te doen

Klanten - herinneringen Posted on 09 Jul, 2009 11:28

Naar Valkenburg of Aaken
Waar moet ik dit jaar nou weer heen
008 Bellen
Had ik dat boek nou uit of niet
Girokaarten bijbestellen
Vergeet de vuilniszakken niet
Die afspraak was veranderd
En, oh, verrek, dat feest
Naar de nieuwe van Fellini
Ben ik gelukkig al geweest
Ik ben geweest

Uit: Zoveel te doen – Toontje Lager



Sinds mijn 18e

Klanten - herinneringen Posted on 09 Jul, 2009 11:24

Ik ben al sinds m’n 18e, ik ben nu 59, bij wat toen nog de
PCGD heette; nu dus ING. Wat mij vooral is ingegroefd, is de stelselmatige
afkalving van dienstverlening en voordelen ten opzichte van andere banken.

Laat ik mij beperken tot het recente verleden.

De laatste jaren moest je bij een rente-rekening met
aantrekkelijke rente voortdurend constateren dat je na een tijdje met een
verlaagde rente afgeknepen werd. Moest je weer een andere rekening openen om de
± 2% inflatie en de 1,2% vermogen-tax voor te blijven.

Het is een hels karwei geworden om je zuur verdiende
spaargeld rustig voldoende te laten renderen om dit spookbeeld voor te zijn.
Alsof er ook maar iemand, met dit beeld voor ogen, de nutteloze spaar- rentepunten als
voldoende compensatie ziet en maar iets van loyaliteit zou opbouwen!

Het plaatje klopt gewoon. De Postbank is even erg
geworden als ING en de andere banken, dus het is juist goed dat de naam
Postbank is verdwenen.

De PCGD moest destijds van de regering volledig
particulier worden om te kunnen concurreren. Daarna is stelselmatig het zicht
op het belang van de klant verkwanseld ten behoeve van de aandeelhouder en de bonussen
van de bestuurders.

Inmiddels heb ik helaas al 6 banken om mijn spaargeld veilig te sparen. Want voor
een beetje eigen pensioen is maar EUR 40.000 bij één bank veilig. Dus hard
werken en nix geen loyalteit.

Wie biedt mij als harde
werker een mogelijkheid om mijn pensioengelden, in RUST, VOLDOENDE te laten
renderen?

Klant



De soos

Klanten - herinneringen Posted on 01 Jul, 2009 15:44

Toen ik in 1998
ging studeren werd er op de eerste dag door allerlei banken interessante
aanbiedingen gedaan als ik daar mijn studentenrekening zou openen. Als toen al
arme student zoek je natuurlijk uit waar je het meest kan krijgen voor het
minste geld. Of anders gezegd, het meeste rood staan voor de minste rente. De
Postbank werd door mijn medestudenten afgeraden. Waarom? Omdat de
studiefinanciering bij de Postbank altijd een dag later kwam….Tot grote
frustratie van de Postbankklanten, want iedereen kon dan al naar de soos en
jij nog niet.

Dus sindsdien ben ik een bewuste niet-klant.

Mirjam Heek