We waren goed en wel Postbank, toen de Voorzitter van de Raad van Bestuur aankondigde dat we een ‘global player’ moesten worden om als bank te overleven.
Behoud van het goede van de Postbank maakte al snel plaats voor import van on-Postbankse activiteiten. Afschaffing van de excessen (steeds méér formulieren, vaak erg klant-onvriendelijk – denk aan de handtekeningkaarten met microscopische ruimte voor je handtekening) maakte plaats voor een stroom van nieuwe producten, waar geen Postbankklant op zat te wachten.
Toegegeven: sommige waren een aanwinst. Directoraten Hypotheken, Consumptief Krediet en Particulieren deden hun best de Postbank-identiteit overeind te houden. Girotel was een fraai staaltje. Maar voor de rest betekende het opgelegde ‘me too’-gedrag het begin van het einde. Global player … het was sein op groen voor het prijsgeven van de eigen identiteit. Een huiver trok door de zaal … de Nieuwe Zijds Kapel, in 1987 als ik me dat goed herinner. Minstens één aanwezige dacht dat het ging om een ‘global prayer’.

Loek Hopstaken