Op de top van de
beurshausse eind jaren negentig worden door de Postbank met grote regelmaat van
de klok niet ‘huisfondsen’ naar de markt gebracht. Het tempo is zo hoog dat de
term ‘fondsje poepen’ zijn intrede doet. Elke introductie overvleugelt zijn
voorganger door nog meer geld op te halen bij de introductie van het fonds. Zo
wordt in maart ’99 het Postbank Communicatietechnologiefonds naar de beurs
gebracht. Als projectleider wilde ik daar graag, geheel in lijn met het
karakter van het fonds, een moderne wijze van inschrijven bij
introduceren. Tot op dat moment werd namelijk nog gewerkt met coupons welke veelal
handmatig werden overgetikt.

Helaas was online
bankieren nog niet zo volwassen en was het Girotel pakket een beetje ouderwets
en erger: alleen toegankelijk voor bestaande klanten. Om de suggestie te wekken dat alles digitaal ging, werd een
inschrijfformulier op de Postbankwebsite geplaatst waarmee klanten konden
inschrijven. De voorkant zag er gelikt uit, maar de achterkant…

Door het
ontbreken van een goede koppeling met de beleggingssystemen en beperkingen in
het e-mail afhandelingspakket moest worden uitgeweken naar andere middelen. Het
verzenden van de webpagina met het inschrijfformulier genereerde daarom een
mailtje dat buitenom werd verstuurd naar een mailbox welke op een afgedankte PC
via Outlook expres werd binnengehaald met een piepend 14k4 modempje.

Het succes
was overweldigend! Al de eerste dag kwamen duizenden mails binnen op het oude
PC-tje welke op een klein printertje werden uitgeprint en alsnog handmatig
moeten worden verwerkt. De grote hoeveelheid mail leidde bij het leeghalen van
de mailbox steevast tot een vastlopende PC waardoor het ritueel meerdere malen
opnieuw moest worden uitgevoerd.

De inleg van het fonds overtrof wederom dia van zijn
voorganger, maar bij het daaropvolgende fonds is toch maar weer gekozen voor de
vertrouwde papieren coupon…

Voormalig projectleider