ING heeft de
afgelopen jaren dikwijls de pers gehaald met berichten over het uitstekende
werkgeverschap waarvan zij blijk gaf. Zeker daar waar het primaire en
secundaire arbeidsvoorwaarden betreft (dat zijn geloof ik ook de voornaamste
criteria waaraan de kwaliteit van werkgeverschap nog wordt getoetst in de
media). Ik heb echter met enige regelmaat contact met ex-collegae die er nog
werken. Zij maken er nogal eens melding van, dat er tegenwoordig bij
binnenkomst op een willekeurige ochtend ineens nieuwe, veelal extern ingehuurde
collegae op hun afdeling blijken te werken die niet worden voorgesteld door het
management en bovendien zichzelf niet voorstellen, hetgeen nogal een
onpersoonlijke indruk maakt. De ex-collegae vinden dit niet prettig, want in
vroeger dagen waren ze dat anders gewend. Ik kan me dat goed voorstellen. Hierover denkend schoot me ineens te binnen
hoe mijn entree in 1980 bij Postgiro Rijkspostspaarbank is gegaan.

Postgiro Rijkspostspaarbank
viel destijds nog onder de directie van de toenmalige PTT. En nieuw personeel
werd niet zomaar geparachuteerd op de afdeling waarvoor zij bestemd waren, maar
werden langzaam en behoedzaam bekend gemaakt met hun nieuwe werkgever, als een
baby die voorzichtig in een teiltje met warm water wordt gelegd. Dat proces
duurde een week en heette dan ook de Introductieweek. Ik herinner me die week
als een aangenaam en ontspannen samenzijn van een groep van ongeveer 15 nieuwe
medewerkers, begeleid door 2 trainers van Opleiding, Voming en Training die op
een fantastische, menselijke manier het introductieprogramma met ons
doorliepen. Een highlight dat me nog steeds bijblijft, was de rondleiding door
het gebouw De Leeuwenburg, inclusief “verboden” gebieden als de computerzaal,
de werkruimten van de technische dienst en spelonken in het gebouw waar
bijvoorbeeld machinekamers van liften waren gebouwd en niet te vergeten de
imposante dieselaggregaten die als noodstroomvoorziening paraat stonden om het
computercentrum te behoeden voor stroomuitval. Fantastisch was ook de
plotseling binnenstormende, van paniek
schreeuwende man met een groot stuk glas in zijn hevig bloedende hand, die naar
het eerst leek de middagsessie danig door de war schopte. Snel bleek, dat hij
een zogenaamd LOTUS-slachtoffer was. Een medewerker die als vrijwilliger de
slachtofferrol vervulde tijdens oefeningen van de afdeling
Bedrijfszelfbescherming. Die afdeling draaide op medewerkers die vrijwillig
deelnamen aan de vrijwillige bedrijfsbrandweer, hulp aan gewonden en nog een
aantal taakgebieden die me eigenlijk ontschoten zijn. Achteraf bezien was het indrukwekkend,
dat de groep van 15 nieuwe medewerkers waar ik deel van uitmaakte een volkomen
gemêleerd gezelschap was, zoals qua leeftijd als sexe als opleidingsniveau.
Postgiro Rijkspostspaarbank deinsde er bijvoorbeeld niet voor terug om mensen
in dienst te nemen die de 40 reeds lang waren gepasseerd. En veelal bleken die
“ouderen” zeer goede en betrouwbare werknemers te zijn.

Ik denk dat er
anno 2009 geen werkgevers meer zijn die er een introductieweek tegenaan gooien
om hun nieuwe werknemers een prettige ontvangst te bereiden. Hoewel
tegenwoordig de beloningsvoorwaarden stukken beter zijn dan destijds, was de
ontvangst in 1980 bij Postgiro Rijkspostspaarbank een geweldige binnenkomer.

Peter Polak