Het was op een dag dat
mijn zuster mij beldde. Mijn zwager werkte bij de luchtmacht en moest naar
Villafranca in Italie. Vanuit Villafranca werd destijds de oorlog in Servie en
Kroatie vanuit de lucht gecontroleerd.

Mijn zus meldde mij dat
ze een week naar Italie mocht op kosten van de luchtmacht. Ze ging naar een
hotel aan het Gardameer in het plaatsje Bardolino. Enige probleem was dat ze
niet mee kon met de bus naar Italie. Ik steldde haar voor dat ik haar zou
brengen. Voor 150 gulden werd een appartementje voor mij gezocht en ik zou daar
ook een weekje blijven.

Een uur na het gesprek
met mijn zus, werd ik via het gratis inlichtingennummer van de Postbank gebeld
door een oudere dame. Ze vertelde mij dat ze geen girobetaalkaarten meer had en
in het buitenland woonde. We konden destijds “extra setjes” aanmaken
of de “tellerstand” aanpassen om ervoor te zorgen dat mensen sneller
hun betaalkaarten konden krijgen. Ik vroeg haar wat gegevens en zei dat ik het
voor haar zou regelen. Ze woonde in Italie en je raadt het al, ze woonde in
Bardolino in een appartement samen met haar echtgenoot. Ze wilde tevens wat
informatie toegezonden krijgen over de spaarmogelijkheden bij de Postbank. Het
gesprek eindigde en de dame was content met de hulp die ik haar kon geven.

‘s Avonds thuis dacht ik
hier nog eens over na. Het kon toch geen toeval zijn dat deze dame in dezelfde
plaats woonde waar ik een een paar dagen later naar toe zou gaan.

Ik had inmiddels een
“extra setje” girobetaalkaarten aan laten maken. In die tijd konden
we met Arnhem bellen om zo’n setje te laten lichten. Ik kreeg het idee om het
setje inderdaad te lichten en het naar mij op te laten sturen. Omdat ik toch
naar Bardolino ging, zou ik het setje persoonlijk bij haar afleveren. Zo’n
extra service van de Postbank was vast nog niet eerder vertoond.

Sticker Jeugdsparen

De rit naar Italie ging
zeer voorspoedig. Los van wat tankstops reden wij de tocht in 10 uren. De
volgende ochtend kwam ik na een lange zoektocht en veel vragen bij haar
appratement aan. Een typisch Italiaans flatgebouwtje met een intercom beneden.
Ik belde aan, maar er werd niet opengedaan. Plots kwam een echte Italiaanse
bejaarde (zoals uit de commercials van Bertolli) naar de voordeur en vroeg mij
in het Italiaans wie ik zocht. Ik vertelde hem in het half Italiaans en half
Engels dat ik op zoek was naar de dame in kwestie.

Hij liet mij binnen in de
portiek van het flatgebouw en wees mij de voordeur van de dame die ik zou
bezoeken. Ik belde daar nog eens aan en de deur ging op een kier open.
“Pronto” was het enige dat ik hoorde. Ik vertelde in het Engels wie
ik was en waarvoor ik kwam. De deur ging weer dicht en ik hoorde dat een schuif
op de deur werd verschoven. De deur ging opnieuw open en er stond een blonde
oudere dame voor me.

Het was inderdaad de
vrouw ik een paar dagen eerder had gesproken over de telefoon. Ze liet me
binnen en ze vertelde me dat ze wel zeer verbaast was over deze service. Maar
tegelijktijd was ze zeer blij met de girobetaalkaarten, want nu kon ze weer
geld halen op het postkantoor in het dorpje. Ik heb haar tevens nog de
spaarbrochures gegeven en nog wat adviezen gegeven. Al met al duurde mijn
bezoek zo’n drie uur.

Haar hele verleden heb ik
van haar vernomen. Ze was inmiddels al 40 jaar getrouwd met een Italiaan en hoe
kan het ook anders, de man had een pizzaria in het hartje van Bardolino. Op
uitnodiging van haar heb ik daar ‘s avonds heerlijk gegeten. Die week ben ik
nog een paar keer in de pizzaria geweest en had een waanzinnig leuk contact met
die mensen.

Regelmatig heb ik nog
contact gehad mevrouw Alders, want zo heette ze. Tenminste dat was meisjesnaam.
Nog geen jaar later beldde ze me opnieuw. Ze vetelde mij dat haar man was
overleden. Ze wilde terug naar Nederland, want ze had nog een appartementje in
Scheveningen. Probleem was dat ze geen auto had en niet met de trein of het
vliegtuig wilde. Ze vroeg me of ik haar kon adviseren wat voor auto ze moest
kopen. Ik heb ‘s avonds thuis nog met haar gebeld en een aantal dagen later
meldde ze mij dat ze nieuwe auto had gekocht. Het was een “BLAUWE
Renault”.

Nog een aantal jaren heb
ik contact met haar gehad en was haar persoonlijke adviseur. Tot ik op een dag
een telefoontje kreeg van haar dochter dat haar moeder was overleden.

Dit is een waar gebeurd
verhaal dat ik nooit meer zal vergeten. Een verhaal dat in de hedendaagse
tijd van Compliance nooit had kunnen voorkomen.

John Adema