Het eerste grote project waarin ik participeer vindt nog
plaats onder de vlag Postgiro Rijkspostspaarbank. Er is bij het bedrijf in die
tijd al enige “instroom” op gang gekomen van professionele
“veranderaars” (organisatiekundigen, IT’ers), maar de regie is nog
geheel in handen van de “oude garde” van Postgiro Rijkspostspaarbank
management dat toch wel wat onwennig is bij het adapteren van zaken als SDM,
resultaatgericht vergaderen, kosten tegen baten afwegen etc.

Projectleider
is de (al vele jaren) leidinggevende van de afdeling die het zwaarst geraakt
zal worden door het introduceren van het beoogde nieuwe spaarsysteem. De
projectgroep heeft zich voor de “kick-off” van het project rond
10.00 uur verzameld in een vergaderruimte en iedereen kwekt gezellig door
elkaar heen. Er is ook wat nieuwe, professionele, instroom aanwezig in de
vorm van een organisatiekundige. Rond 10.45 uur zie ik deze met bezorgde blik
naar de projectleider toelopen, die ook gezellig met zijn buurman in gesprek is
en ik merk op dat hij de projectleider een kleine hint geeft om nu eens met de
vergadering te beginnen. De projectleider kijkt ietwat geschrokken op zijn
horloge. Drommels, al 45 minuten in vergadering en nog niet eens begonnen! Hij
roept alle babbelaars met luide vaste stem tot de orde “mensen, we gaan nu
toch echt beginnen, hoor”. Iedereen valt stil en kijkt hem vol verwachting
aan. Dat had hij niet verwacht. Hij kijkt een beetje ontdaan als hij zegt
“eh, waar zullen we het eens over hebben?”

Peter Polak