Blog Image

Blauw bloed anekdotes

Verhalen, anekdotes, herinneringen

Ooggetuigenverslagen vanuit de Postbank. Belevenissen van klanten. U leest het hier allemaal.


Terug naar hoofdmenu.


Uw eigen anekdote hier? Kies in het hoofdmenu voor 'Giroblauw past bij jou' voor meer informatie.

Een project managen

Management Posted on 25 Jul, 2009 10:00

Het eerste grote project waarin ik participeer vindt nog
plaats onder de vlag Postgiro Rijkspostspaarbank. Er is bij het bedrijf in die
tijd al enige “instroom” op gang gekomen van professionele
“veranderaars” (organisatiekundigen, IT’ers), maar de regie is nog
geheel in handen van de “oude garde” van Postgiro Rijkspostspaarbank
management dat toch wel wat onwennig is bij het adapteren van zaken als SDM,
resultaatgericht vergaderen, kosten tegen baten afwegen etc.

Projectleider
is de (al vele jaren) leidinggevende van de afdeling die het zwaarst geraakt
zal worden door het introduceren van het beoogde nieuwe spaarsysteem. De
projectgroep heeft zich voor de “kick-off” van het project rond
10.00 uur verzameld in een vergaderruimte en iedereen kwekt gezellig door
elkaar heen. Er is ook wat nieuwe, professionele, instroom aanwezig in de
vorm van een organisatiekundige. Rond 10.45 uur zie ik deze met bezorgde blik
naar de projectleider toelopen, die ook gezellig met zijn buurman in gesprek is
en ik merk op dat hij de projectleider een kleine hint geeft om nu eens met de
vergadering te beginnen. De projectleider kijkt ietwat geschrokken op zijn
horloge. Drommels, al 45 minuten in vergadering en nog niet eens begonnen! Hij
roept alle babbelaars met luide vaste stem tot de orde “mensen, we gaan nu
toch echt beginnen, hoor”. Iedereen valt stil en kijkt hem vol verwachting
aan. Dat had hij niet verwacht. Hij kijkt een beetje ontdaan als hij zegt
“eh, waar zullen we het eens over hebben?”

Peter Polak



Service tot in Italie

Klanten en medewerkers Posted on 25 Jul, 2009 09:57

Het was op een dag dat
mijn zuster mij beldde. Mijn zwager werkte bij de luchtmacht en moest naar
Villafranca in Italie. Vanuit Villafranca werd destijds de oorlog in Servie en
Kroatie vanuit de lucht gecontroleerd.

Mijn zus meldde mij dat
ze een week naar Italie mocht op kosten van de luchtmacht. Ze ging naar een
hotel aan het Gardameer in het plaatsje Bardolino. Enige probleem was dat ze
niet mee kon met de bus naar Italie. Ik steldde haar voor dat ik haar zou
brengen. Voor 150 gulden werd een appartementje voor mij gezocht en ik zou daar
ook een weekje blijven.

Een uur na het gesprek
met mijn zus, werd ik via het gratis inlichtingennummer van de Postbank gebeld
door een oudere dame. Ze vertelde mij dat ze geen girobetaalkaarten meer had en
in het buitenland woonde. We konden destijds “extra setjes” aanmaken
of de “tellerstand” aanpassen om ervoor te zorgen dat mensen sneller
hun betaalkaarten konden krijgen. Ik vroeg haar wat gegevens en zei dat ik het
voor haar zou regelen. Ze woonde in Italie en je raadt het al, ze woonde in
Bardolino in een appartement samen met haar echtgenoot. Ze wilde tevens wat
informatie toegezonden krijgen over de spaarmogelijkheden bij de Postbank. Het
gesprek eindigde en de dame was content met de hulp die ik haar kon geven.

‘s Avonds thuis dacht ik
hier nog eens over na. Het kon toch geen toeval zijn dat deze dame in dezelfde
plaats woonde waar ik een een paar dagen later naar toe zou gaan.

Ik had inmiddels een
“extra setje” girobetaalkaarten aan laten maken. In die tijd konden
we met Arnhem bellen om zo’n setje te laten lichten. Ik kreeg het idee om het
setje inderdaad te lichten en het naar mij op te laten sturen. Omdat ik toch
naar Bardolino ging, zou ik het setje persoonlijk bij haar afleveren. Zo’n
extra service van de Postbank was vast nog niet eerder vertoond.

Sticker Jeugdsparen

De rit naar Italie ging
zeer voorspoedig. Los van wat tankstops reden wij de tocht in 10 uren. De
volgende ochtend kwam ik na een lange zoektocht en veel vragen bij haar
appratement aan. Een typisch Italiaans flatgebouwtje met een intercom beneden.
Ik belde aan, maar er werd niet opengedaan. Plots kwam een echte Italiaanse
bejaarde (zoals uit de commercials van Bertolli) naar de voordeur en vroeg mij
in het Italiaans wie ik zocht. Ik vertelde hem in het half Italiaans en half
Engels dat ik op zoek was naar de dame in kwestie.

Hij liet mij binnen in de
portiek van het flatgebouw en wees mij de voordeur van de dame die ik zou
bezoeken. Ik belde daar nog eens aan en de deur ging op een kier open.
“Pronto” was het enige dat ik hoorde. Ik vertelde in het Engels wie
ik was en waarvoor ik kwam. De deur ging weer dicht en ik hoorde dat een schuif
op de deur werd verschoven. De deur ging opnieuw open en er stond een blonde
oudere dame voor me.

Het was inderdaad de
vrouw ik een paar dagen eerder had gesproken over de telefoon. Ze liet me
binnen en ze vertelde me dat ze wel zeer verbaast was over deze service. Maar
tegelijktijd was ze zeer blij met de girobetaalkaarten, want nu kon ze weer
geld halen op het postkantoor in het dorpje. Ik heb haar tevens nog de
spaarbrochures gegeven en nog wat adviezen gegeven. Al met al duurde mijn
bezoek zo’n drie uur.

Haar hele verleden heb ik
van haar vernomen. Ze was inmiddels al 40 jaar getrouwd met een Italiaan en hoe
kan het ook anders, de man had een pizzaria in het hartje van Bardolino. Op
uitnodiging van haar heb ik daar ‘s avonds heerlijk gegeten. Die week ben ik
nog een paar keer in de pizzaria geweest en had een waanzinnig leuk contact met
die mensen.

Regelmatig heb ik nog
contact gehad mevrouw Alders, want zo heette ze. Tenminste dat was meisjesnaam.
Nog geen jaar later beldde ze me opnieuw. Ze vetelde mij dat haar man was
overleden. Ze wilde terug naar Nederland, want ze had nog een appartementje in
Scheveningen. Probleem was dat ze geen auto had en niet met de trein of het
vliegtuig wilde. Ze vroeg me of ik haar kon adviseren wat voor auto ze moest
kopen. Ik heb ‘s avonds thuis nog met haar gebeld en een aantal dagen later
meldde ze mij dat ze nieuwe auto had gekocht. Het was een “BLAUWE
Renault”.

Nog een aantal jaren heb
ik contact met haar gehad en was haar persoonlijke adviseur. Tot ik op een dag
een telefoontje kreeg van haar dochter dat haar moeder was overleden.

Dit is een waar gebeurd
verhaal dat ik nooit meer zal vergeten. Een verhaal dat in de hedendaagse
tijd van Compliance nooit had kunnen voorkomen.

John Adema



Bankbeurt en de kist

Processen Posted on 25 Jul, 2009 09:46

Wat nu externe harde schijven zijn, waren in
de jaren zestig magnetische banden op grote spoelen.

Wat nooit veranderd is in al die jaren, is de
noodzaak om een back-up te maken van de gegevens op je computer. Er kan altijd
brand uitbreken, een computer kapot gaan, noem maar op. Om te zorgen dat het
giroproces altijd kon ‘terugvallen’ (opnieuw beginnen met de situatie en
gegevens van vlak vóór de storing), werden dagelijks duplicaten van de
gegevenstapes naar een ander gebouw gebracht.

Doordat steeds meer girorekeningen via de
computers werden geadministreerd, nam het aantal duplicaattapes toe. De
timmerwerkplaats van het girokantoor in Arnhem kreeg opdracht om een kist te
maken waar flink wat tapes in pasten. Het resultaat was een in vakken verdeelde
‘doodskist’waarin aan het einde van de dienst de belangrijke duplicaatbestanden
van alle IBM 1401 systemen werden verzameld.

Deze kist werd door de operator die
‘bankbeurt’ had, met de chauffeur van dienst, naar een ruimte in de kelder van
de Amsterdamse Bank in Arnhem gebracht. Maar de kist was erg lang, en niet door
één man te tillen. Omdat er geen lift was in het gebouw, betekende dit dat bij
het brengen van de tapes, men de kist over de trap naar beneden liet stuiteren.
Er werd veel geklaagd over het ontbreken van de lift en over rugklachten na een
bankbeurt, maar het bleef een taak voor telkens één operator om de tapes veilig
weg te brengen.

Pas na enkele jaren werd voor een ander extern
gebouw gekozen, waar wel een lift aanwezig was.

Joop Kolkman