Vanaf 1980 was ik ruim twee jaar werkzaam bij de kaskantoren
van de GGA. Een tijd om nooit te vergeten. De GGA had volgens mij 26
kaskantoren. Alleen de kaskantoren Haarlemmerweg en Wibautstraat werden nooit
mijn werkplek. Op alle overige kantoren heb ik wel acte de presence gegeven.
Hoewel elk kantoor zijn eigen charme had, waren twee kantoren die mijn voorkeur
hadden: Kaskantoor Singel en Kaskantoor Weesperzijde.

Het werken op kaskantoor Weesperzijde in het
administratiekantoor Amsterdam van de PCGD, beter bekend als Leeuwenburg, was
toch iets speciaals.

Hoeveel keer kwam het niet voor dat mensen vroegen om
treinkaartjes. (De loketten van de NS in het Amstelstation waren op loopafstand
van het kaskantoor). Of die toeristen die met koffers binnen kwamen voor het
boeken van een kamer?

Het inwisselen van spaarbewijzen en deposito’s kon alleen
hier en niet op de andere kaskantoren. Je moest vanaf het lokettenfront naar de
bewuste afdeling in het gebouw lopen. Jij regelen en de klant wachten. Vooral
op vrijdagmiddag gaf dat wel eens stress. Bij de klant. Het gebeurde mij een
keer dat een vrouwelijke collega die het spaarbewijs betaalklaar moest maken
aan het breien was. “Hans, wacht even. Eventjes deze rij afbreien!” Of enkele
collega’s waren aan het kaarten. Spelletje uitspelen. OK, dan loop ik wel even
naar de koffie-automaat. En de klant beneden maar wachten!

De reorganisatie naar Postgiro liep gesmeerd maar de
toekomst van de kaskantoren werd opeens onzeker. In 1982 kreeg ik de kans om
over te stappen naar PTT Post. Lange opleiding en de poststakingen. Maar in
1983 startte ik op postkantoor Almere-Stad in een houtenkeet aan de
Flevostraat. Beetje pionieren in een stad die nog helemaal geen stad was. En
helemaal niet leuker dan de kaskantoren van de Gemeente Giro Amsterdam!

Hans Rutgers