Blog Image

Blauw bloed anekdotes

Verhalen, anekdotes, herinneringen

Ooggetuigenverslagen vanuit de Postbank. Belevenissen van klanten. U leest het hier allemaal.


Terug naar hoofdmenu.


Uw eigen anekdote hier? Kies in het hoofdmenu voor 'Giroblauw past bij jou' voor meer informatie.

Kantor Pos dan Giro

Klanten - herinneringen Posted on 10 Jul, 2009 17:33

In maart 1987 reisden mijn vrouw en ik als backpackers op
Samosir Island, een eiland midden in het Toba-meer op Sumatra, Indonesië. De
moderne ontwikkelingen op Samosir bevonden zich in een beginstadium, getuige
het feit dat het eiland (toch ruim 1.000 km2 groot) nog niet was aangesloten op
het elektriciteitsnet; een biertje of cola werd gekoeld in het Toba-meer, en
aan zoiets als een ATM dacht toen werkelijk niemand.

Tijdens een van onze wandelingen bezochten we het oude, traditionele Batak-dorp
Ambarita. In de 300 jaar oude dorpskern stonden nog de stenen zetels vanwaaruit
recht werd gesproken en ernaast heel efficiënt de executieplaats.

Tot onze verbazing bleek in dit prachtige dorpje ook een Kantor Pos dan Giro
(alleen de naam al!) te zijn, ongeveer ter grootte van een doorsnee
studentenkamer. Wat we nooit zullen vergeten was, dat wij Nederlanders in dat
piepkleine postkantoortje probleemloos onze GIROBETAALKAARTEN (waarde 200
gulden) konden verzilveren. Zo’n speciaal ‘bancair’ gevoel hebben we op onze
latere reizen niet meer ervaren.

Peter Kokosky Deforchaux
Bettine Widdershoven



Het oudste rugnummer

Klanten - herinneringen Posted on 10 Jul, 2009 17:31

Al sinds
mijn 17e, toen ik ging werken bij de afdeling Personeelszaken van de
Telefoondienst van de PTT, ben ik klant bij de toen nog niet in beeld zijnde
Postbank (Post- Cheque- en Girodienst). Het was destijds de enige manier om je
salaris uitbetaald te krijgen.

Het werken
bij de PTT was een puur bureaucratisch gebeuren; het beoordelen van o.a.
stukgevallen vaasjes en omgestoten tafeltjes bij klanten tijdens het uitvoeren
van werkzaamheden door de toenmalige buitendienst. En dan het berekenen van de
‘straf’ die erop stond! Soms 40 cent en in zeer uitzonderlijke gevallen
wel eens 1 of 2 guldens, in te houden op het salaris! En als je alles netjes op
briefjes had ingevuld, voorzien van de vaste tarieven voor de strafbare feiten (nog
even nagezien door een naaste collega), werd dit gecontroleerd door een
‘blokhoofd’ en daarna getekend door de chef van de afdeling Personeelszaken.

U begrijpt,
we waren niet echt de winstgevende afdeling van het bedrijf.

Een aantal
zaken is sinds 1967 in de maatschappij veranderd, dat moge bekend zijn.
Bureaucratie is er echter nog steeds, en in welke mate!

Laat mij m’n
oude gironummer nu maar behouden. Het is het oudste rugnummer dat ik bij me
draag, ik ben er een beetje aan gehecht en gezien mijn plan om heel oud te
worden is het misschien wel het enige nummer dat ik op hoge leeftijd nog
feilloos uit mijn hoofd weet op te noemen.

José Nouwen